W ciągu ostatnich dwóch tygodni w branży macierzy flash pojawiło się sporo nonsensów. Część z nich dotyczyła tradycyjnej rywalizacji w obszarze, który cieszy się ogromnym zainteresowaniem mediów, ale większość kręciła się wokół twierdzeń o tym, kto jest najszybszy w danym teście. Głównym tematem była wymiana zdań między Violinem a Kaminario na temat IOPS, testowania aplikacji i tego, kto ma rację w kwestii architektury pamięci flash.
2 milion operacji wejścia/wyjścia na sekundę (IOPS)
Chociaż w branży mówi się o odejściu od wskaźników IOPS, które w praktyce nie mają znaczenia w kontekście pamięci masowych, IOPS to wciąż najłatwiejszy do zrozumienia pojedynczy wynik dla wielu osób. Zwykle są to ogromne wartości, które sprawiają, że systemy pamięci masowych wydają się szybkie, niezależnie od kosztów ich uzyskania lub faktycznej szybkości wykonywania zadań specyficznych dla danej aplikacji.
Kaminario szybko twierdzi, że deklaracja Violin o 2 milionach IOPS to nic nadzwyczajnego. Kaminario zaprezentował 2 miliony IOPS na targach VMworld w zeszłym roku, prezentując swój system pamięci masowej MLC K2. Firma Violin, której stoisko znajdowało się w pobliżu, szybko zakwestionowała ich fundamentalną konstrukcję i skupiła się na benchmarkach pamięci masowej, takich jak VMmark. Violin od dawna reklamuje się jako najlepszy produkt dla maszyn wirtualnych.
W rezultacie nieco dziwne jest, że Violin czuje się zmuszony do wydawania głośniejszych okrzyków w kwestii IOPS. Niedawno, w ramach wspólnej umowy z producentami Fibre Channel, Violin zapłacił firmie StorageSwiss za „ audyt laboratorium testowego ”, w którym użyli generatora obciążenia FIO do uzyskania „wyników [które] wahały się od 2.3 miliona IOPS w testach odczytu w 100% losowego do 1.7 miliona IOPS przy stosunku odczytu/zapisu 70/30 (przy użyciu pakietów o rozmiarze 8K)”. Z kolei Kaminario szybko uzyskało wyniki IOMeter , które były mniej więcej takie same, przy, jak twierdzi, znacznie niższej cenie i lepiej zaprojektowanej architekturze rozwiązania.
Czy IOPS ma znaczenie?
Krótka odpowiedź brzmi: tak… ale też nie. Same IOPS nie są do końca przydatne, ale przynajmniej pozwalają nam porównać wyniki w danym środowisku z oczekiwanymi od dostawcy pamięci masowej. Dają nam również pewien stopień pomiaru, pozwalający porównać podobne systemy w tym samym środowisku. Oczywiście, opisana powyżej walka o 2 mln IOPS nie spełnia tego warunku, ponieważ każdy dostawca albo oblicza własne wyniki, albo płaci zewnętrznej firmie za ich audyt. Tak czy inaczej, wyniki należy traktować z dociekliwością. Osiągnięcie rzeczywistej przepustowości IOPS również nie jest trudne – uzyskaliśmy 2 mln IOPS przy 4K na jednym serwerze 2U z dyskami SSD klasy konsumenckiej, więc uzyskanie tak imponujących wyników nie wymaga „całej wioski”.
Wyniki tak naprawdę dotyczą tego, co aplikacje mogą zrobić z dostępną pamięcią masową, w tym przypadku z wysokiej klasy macierzami flash. W tym celu StorageReview odchodzi od wyników generowanych na podstawie obciążenia, wykorzystując je jedynie w ograniczonym zakresie, zamiast tego skupiając się na rozwoju infrastruktur mierzących wydajność aplikacji w bardziej miarodajny sposób ( VMmark , MarkMail , MarkLogic NoSQL , MySQL OLTP ). Idąc tą drogą, jesteśmy w stanie dostarczać bardziej miarodajne wyniki w ramach stabilnej i powtarzalnej architektury. Uważamy, że te wyniki są dla naszych czytelników bardziej dokładne i wartościowe niż większość innych.
Wielu dostawców pamięci masowych zgadza się z tym; obecnie trwają prace nad projektami z firmami Dell, EchoStreams, Fusion-io, HP, Huawei, Lenovo, LSI, Micron, NetApp, SanDisk, Virident i wieloma innymi, które pracują nad dostarczaniem rozwiązań pamięci flash dla przedsiębiorstw. Niektórzy konkurenci w tej branży złożyli oferty na egzemplarze testowe w naszym laboratorium, ale wycofali się, gdy zaczęliśmy rozmawiać o protokole testowania i o tym, że nasze wyniki są publikowane bez możliwości wyboru, które z nich zostaną opublikowane. Ten brak kontroli jest dla nich przerażający, co stanowi ciekawy punkt do rozważenia przy podejmowaniu decyzji zakupowej – kto jest otwarty na niezależną ocenę, a kto nie.
Amazon